Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lutego 2024 r.

Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSR Marek Dziwiński

Protokolant: Kamila Ruszczak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. w K.

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w Z.

przeciwko M. P.

o zapłatę

I  zasądza od pozwanego M. P. na rzecz strony powodowej (...) z siedzibą w Z. kwotę 1 280,00 zł ( jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt złotych 00/100 groszy) wraz z ustawowymi odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 1 000,00 zł od dnia 26.08.2022 r. do dnia zapłaty;

II  zasądza od pozwanego M. P. na rzecz strony powodowej (...) z siedzibą w Z. kwotę 387,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 270,00 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 424/23

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 21 lutego 2024 r.

Strona powodowa (...) z siedzibą w Z. (S.) pozwem z dnia 24 kwietnia 2023 r. (k. 1-2) wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego M. P. kwoty 1 280,00 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 1 000,00 zł od dnia 26 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów procesu,
w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że pozwanego oraz pierwotnego wierzyciela (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. łączyła umowa pożyczki nr (...) z dnia 26 lipca 2022 r., zawarta za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego świadczącego usługi w tym zakresie dla pożyczkodawcy. Na jej podstawie udostępniono pożyczkobiorcy kapitał w kwocie 1 000,00 zł na okres 30 dni, natomiast pozwany nie wywiązał się z warunków zawartej umowy. Nadto podano, że przedmiotową wierzytelność pożyczkodawca zbył na rzecz strony powodowej. W dalszej kolejności wyjaśniono, że na dochodzoną pozwem kwotę składają się: niespłacony kapitał w kwocie 1 000,00 zł, prowizja za udzielenie pożyczki – 265,62 zł oraz skapitalizowane odsetki umowne – 14,38 zł. Od kwoty udostępnionego kapitału strona powodowa zażądała dalszych odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonych od dnia następnego po dacie wymagalności tego roszczenia (tj. od dnia 26 sierpnia 2022 r.) do dnia zapłaty.

W odpowiedzi na pozew z dnia 17 lipca 2023 r. (k. 28-30) pozwany M. P. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany podniósł zarzuty braku legitymacji procesowej czynnej strony powodowej, kwestionując nabycie przez nią od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki, która łączyła go
z pierwotnym wierzycielem. Ponadto wskazał również, że przedmiotowa wierzytelność nie została skutecznie nabyta od pożyczkodawcy, albowiem zawarta z nim przez stronę powodową umowa cesji pozostawała bezskuteczna wobec nieokreślenia w jej treści w wystarczającym stopniu zbywanej wierzytelności. Zarzucił również brak istnienia swojej legitymacji biernej, albowiem strona powodowa oparła swoje powództwo na niepodpisanych wydrukach, które
w ocenie pozwanego nie pozwalają na przyjęcie, że zawarł z pożyczkodawcą umowę
o stwierdzonej tam treści. Tym samym zakwestionował skierowane przeciwko niemu
w niniejszej sprawie powództwo zarówno w zakresie istnienia przedmiotowej umowy przelewu wierzytelności, a co za tym idzie – nieudowodnienia roszczenia co do zasady, jak i wysokości dochodzonej kwoty z powodu występowania w treści umowy pożyczki postanowień mających charakter klauzul niedozwolonych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. P. zarejestrował się na stronie internetowej K..pl, marki będącej własnością pośrednika kredytowego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., świadczącego usługi w tym zakresie dla pożyczkodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą
w W., wypełniając formularz internetowy, w którym podał swoje dane osobowe. Następnie został poddany procesowi weryfikacji wskazanego przez niego w formularzu rachunku bankowego. Po przeprowadzeniu pozytywnej weryfikacji numer rachunku bankowego należący do M. P., tj. (...), został automatycznie przypisany do utworzonego dla niego Profilu Klienta w systemach teleinformatycznych kredytodawcy. Pozwany podał nadto swoje dane adresowe, a także pozostałe dane osobowe w tym numer PESEL i numer dowodu osobistego oraz dane kontaktowe w postaci numeru telefonu i adresu mailowego.

Dowód:



umowa pożyczki nr (...) z dnia 26 lipca 2022 r., k. 6-7,



umowa pośrednictwa kredytowego zawarta przez pożyczkodawcę w dniu 01 czerwca 2017 r., k. 51,



wydruki elektronicznego potwierdzenia przesłania konsumentowi dokumentacji pożyczkowej, k. 49-50.

W dniu 26 lipca 2022 r. M. P. zawarł z pożyczkodawcą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., za pośrednictwem wskazanego wyżej pośrednika kredytowego, umowę pożyczki nr (...). Całkowita kwota wypłaconej pożyczki wynosiła 1 000,00 zł,
a całkowita kwota do zapłaty 1 280,00 zł, na którą składały się: kwota udzielonej pożyczki – 1 000,00 zł, prowizja – 265,62 zł oraz odsetki kapitałowe – 14,38 zł. Z uwagi na jej krótkoterminowy charakter okres kredytowania wynosił 30 dni, zaś termin spłaty oznaczono na dzień 25 sierpnia 2022 r. W przypadku nieterminowej spłaty zobowiązania pożyczkodawca zastrzegł sobie uprawnienie do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetek maksymalnych, § 8 pkt 8.1 umowy pożyczki).

Dowód:



umowa pożyczki nr (...) z dnia 26 lipca 2022 r., k. 6-7.

Kwota udzielonej pożyczki, tj. 1 000,00 zł, została przelana pozwanemu na wskazany przez niego rachunek bankowy.

Dowód:



potwierdzenia wykonania transakcji płatniczej z dnia 26 lipca 2022 r., k. 8.

Na podstawie aktu cesji nr 02/10/22 z dnia 12 października 2022 r. – w wykonaniu postanowień uprzedniej ramowej umowy przelewu wierzytelności z dnia 22 grudnia 2021 r. – pożyczkodawca (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przelał na rzecz strony powodowej wierzytelność wynikającą z zawartej z pozwanym umowy pożyczki z dnia 26 lipca 2022 r.

Dowód:



akt cesji nr 02/10/22 z dnia 12 października 2022 r., k. 10,



załącznik nr 2 do aktu cesji (wykaz wierzytelności), k. 11,



oświadczenie zbywcy o zapłacie ceny, k. 12,



ramowa umowa przelewu wierzytelności z dnia 22 grudnia 2021 r., k. 13-14,



dokumenty rejestrowe strony powodowej, k. 15-18.

W piśmie z dnia 14 października 2022 r. strona powodowa kolejno zawiadomiła pozwanego o przelewie na jej rzecz wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki z dnia
26 lipca 2022 r. oraz wezwała go do zapłaty zaległości z tytułu udzielonej pożyczki w terminie 7 dni od dnia wystosowania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Dowód:



zawiadomienie o cesji i wezwanie do zapłaty z dnia 14 października 2022 r., k. 9.

M. P. na dzień wniesienia pozwu zalegał z zapłatą na rzecz strony powodowej kwoty 1 280,00 zł w związku z zawartą w dniu 26 lipca 2022 r. umową pożyczki.

Dowód:



umowa pożyczki nr (...) z dnia 26 lipca 2022 r., k. 6-7.

Sąd zważył, co następuje:

Ustaleń stanu faktycznego dokonano w oparciu o dokumenty przedstawione przez stronę powodową, w szczególności – umowę pożyczki z dnia 26 lipca 2022 r. oraz dokumentację obejmująca ramową umowę przelewu oraz akt cesji wynikającej z niej wierzytelności przysługującej względem pozwanego. Autentyczność dokumentów będących podstawą ustalenia stanu faktycznego była wprawdzie przez pozwanego w toku postępowania kwestionowana, natomiast nie budziła żadnych wątpliwości po stronie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę.

W rozpoznawanej sprawie obok ogólnej regulacji dotyczącej umowy pożyczki zawartej w art. 720 § 1 k.c., zgodnie z którą przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, znaczenie miały przede wszystkim przepisy zawarte w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1028, zwanej dalej: u.k.k.).

Mając na uwadze ustalone wyżej okoliczności faktyczne, wystąpiła potrzeba wskazania konkretnych regulacji dotyczących kredytu konsumenckiego, gdyż zawarta między pierwotnym wierzycielem a pozwanym umowa pożyczki miała właśnie taki charakter, co nie budziło większych wątpliwości. Stosownie bowiem do przepisu art. 3 ust 1. u.k.k. przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca
w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi,
a zgodnie z ust. 2 pkt 1 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Z kolei w zawartym w art. 5 u.k.k. szerokim katalogu definicji w omawianej sprawie na uwagę zasługiwały te określające całkowitą kwotę kredytu (pkt 7), całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta (pkt 8), stopę oprocentowania kredytu (pkt 10) i umowę o kredyt konsumencki zawieraną na odległość (pkt 13).

Sama umowa o kredyt konsumencki powinna być na podstawie art. 29 ust. 1 u.k.k. zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Obowiązki informacyjne kredytodawcy określono z kolei w art. 30 ust. 1 omawianej ustawy, gdzie wskazano, że dokument umowy kredytu powinien zawierać oprócz danych osobowych kredytobiorcy także postanowienia dotyczące samej umowy, do których zalicza się m.in. rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia (pkt 7) oraz informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy,
a także warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie (pkt 10).

Podstawę roszczenia strony powodowej zawierał również przepis art. 509 k.c., zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią; wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie (art. 513 § 1 k.c.). Sytuacja procesowa nabywcy wierzytelności jest zbliżona do pozycji zbywcy wierzytelności, a zatem w procesie ma obowiązek wykazać nie tylko, że sporną wierzytelność nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności, lecz również, że nabyta wierzytelność faktycznie przysługiwała pierwotnemu wierzycielowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia
12 lipca 2006 r., sygn. akt V CSK 187/06, LEX nr 402304).

Przechodząc do omówienia przedmiotowej sprawy trzeba od razu nadmienić, że okoliczność, wedle której doszło do zawarcia umowy kredytu konsumenckiego między pierwotnym wierzycielem a pozwanym nie nasuwała większych wątpliwości. Wprawdzie sama umowa nie została przez kredytobiorcę własnoręcznie podpisana, to należy stwierdzić, że była ona skutecznie zawarta i stanowi źródło stosunków zobowiązaniowych między stronami. Zgodnie z przepisem art. 60 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli). Pozwany przed zawarciem stosownej umowy skorzystał z udostępnionych przez kredytodawcę formularzy internetowych, poprzez które zawnioskował o udzielenie pożyczki, a przedtem został poddany procesowi obowiązkowej weryfikacji podanego numeru rachunku bankowego.

Ustosunkowując się do podniesionego przez pozwanego zarzutu braku udowodnienia przez stronę powodową faktu zawarcia umowy pożyczki, podkreślić należy, że umowa pożyczki została zawarta przez niego za pośrednictwem Internetu, czyli innymi słowy – przy zastosowaniu elektronicznego środka indywidualnego porozumiewania się na odległość. Jak już wspomniano wyżej umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Forma umowy o kredyt konsumencki zatem ma istotne znaczenie dla ochrony interesów konsumenta. Po pierwsze, powinna umożliwiać mu zapoznanie się z warunkami kredytu i analizę jego sytuacji prawnej
w związku z zaciągniętym kredytem. Po drugie, zapewniać ma konsumentowi odpowiedni środek dowodowy co do warunków kredytu na wypadek sporu z kredytodawcą, zwłaszcza
w postępowaniu sądowym lub mediacyjnym. Wymaganie jakie wynika z art. 29 ust. 1 u.k.k. trzeba interpretować przede wszystkim jako nakaz – skierowany do kredytodawcy – sporządzenia dokumentu obejmującego treść oświadczeń woli złożonych przez kredytodawcę oraz konsumenta i utrwalenia tego dokumentu w odpowiedniej formie.

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, wskazać należy, że Sąd dokonał weryfikacji umowy kredytu konsumenckiego na podstawie przedłożonych przez stronę powodową wydruków komputerowych. Wynikało z nich, że osobą wyrażającą oświadczenie woli jako kredytobiorca był M. P., albowiem na umowie pożyczki (k. 6) znajdowały się zarówno jego szczegółowe dane osobowe w postaci numeru PESEL, serii
i numeru dowodu osobistego czy adresu do korespondencji, jak i dane kontaktowe w postaci numeru telefonu oraz adresu poczty elektronicznej.

Warunki przyznawania pożyczek przez pierwotnego wierzyciela, znajdujące się w treści umowy z dnia 26 lipca 2022 r. (k. 6-7), szczegółowo określały procedurę udzielenia kredytu, którą pozwany musiał zrealizować, aby go otrzymać. Tam też wyraźnie stwierdzono, że umowa pożyczki jest umową o kredyt konsumencki zawieraną na odległość, o której mowa w art. 5 pkt 13 u.k.k., albowiem w jej § 2-4 wskazano, że zawarcie umowy następuje na odległość w formie elektronicznej za pośrednictwem uprzednio utworzonego przez pożyczkobiorcę Profilu Klienta na stronie internetowej należącej do pożyczkodawcy.

W kontekście tego wszystkiego pozwany zakwestionował autentyczność dokumentów przedłożonych przez stronę powodową jako niepodpisanych wydruków komputerowych. Odpowiadając na ten zarzut, wskazać należy, że dokumenty, które nie zawierają podpisu, pozostają dokumentami, nie można ich jedynie zakwalifikować jako dokumentów prywatnych, korzystających z domniemania autentyczności. Dokumenty bez podpisu należy więc kwalifikować jako odpowiednik pisma sporządzonego w formie dokumentowej, która stanowi formę o niższym stopniu sformalizowania niż forma pisemna, co przejawia się właśnie w braku konieczności złożenia własnoręcznego podpisu. Ustawodawca zdecydował się na dostosowanie przepisów do cyfrowej rzeczywistości i uregulowanie czynności prawnych zawartych w mniej sformalizowany sposób poprzez określenie że dokumentem nie jest tylko pismo, ale „każdy nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią” (art. 77 ³ k.c.), co czyni tę definicję istotną nie tylko z perspektywy prawa materialnego, lecz również procesowego prawa cywilnego. W celu weryfikacji pisma złożonego w formie dokumentowej wystarczające jest ustalenie osoby wyrażającej oświadczenie woli, przy czym nie ma znaczenia, czy nastąpi to na podstawie treści samego dokumentu, czy po sprawdzeniu np. nośnika czy urządzenia, za pomocą którego złożono oświadczenie. Taki dokument zachowuje zatem funkcję dowodową stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o mocy dowodowej dokumentów.

Jednym z głównych zarzutów sformułowanym w toku postępowania przez pozwanego było zakwestionowanie legitymacji procesowej czynnej strony powodowej do występowania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim zarzucono, że nie zdołała ona wykazać, aby w sposób skuteczny nabyła dochodzoną pozwem wierzytelność od poprzedniego wierzyciela, tj. pożyczkodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W tym kontekście pozwany wskazał, że strona powodowa nie udowodniła swojej legitymacji procesowej czynnej, negując wartość dowodową przedłożonego niepodpisanego wydruku umowy cesji oraz tabeli mającej stanowić wyciąg z załącznika do tejże umowy.

Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia stanu faktycznego, trzeba było jednak uznać, iż przedłożona przez stronę powodową umowa cesji wierzytelności wraz z odpowiednimi załącznikami oraz właściwymi dokumentami rejestrowymi pozwalała stwierdzić, że
w omawianym przypadku mieliśmy do czynienia ze skutecznym zawarciem umowy cesji z art. 509 k.c. Zgodnie bowiem z utrwalonym w judykaturze poglądem konsekwencją przelewu wierzytelności jest zmiana podmiotowa po stronie wierzyciela, polegająca na tym, że dotychczasowy wierzyciel traci to stanowisko, zaś w jego miejsce wchodzi nabywca wierzytelności, który uzyskuje ją w takim samym kształcie, w jakim przysługiwała ona zbywcy. W ten sposób legitymację materialną do żądania spełnienia świadczenia uzyskuje nowy wierzyciel (cesjonariusz), na ręce którego dłużnik jest obowiązany spełnić świadczenie,
z zastrzeżeniem konsekwencji wynikających z braku zawiadomienia dłużnika o przelewie wierzytelności (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt II CSKP 847/22, LEX nr 3508963).

Wątpliwości nie budził zatem brak wykazania zachowania przez stronę powodową ciągłości cesji, albowiem z przedłożonych wydruków wynikało, że została zawarta tylko jedna umowa przelewu wierzytelności między pożyczkodawcą (...) Sp. z o.o. z siedzibą
w W. a stroną powodową (...) z siedzibą w Z. (S.), k. 13-14. Natomiast wierzytelność przysługująca w stosunku do pozwanego była przedmiotem stosownego aktu cesji (k. 10), która to z kolei czynność została podjęta w wykonaniu postanowień wcześniej zawartej ramowej umowy przelewu wierzytelności. Z załączonego do rzeczonego aktu cesji załącznika (wykazu wierzytelności) wynikało ponadto, że przedmiotem tego porozumienia była tożsama wierzytelność z tą stwierdzoną w zawartej przez M. P. umowie pożyczki z dnia 26 lipca 2022 r. (k. 6 i 11). Co więcej – zgodnie
z oświadczeniem z dnia 02 listopada 2022 r. (k. 12) – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jako cedent potwierdził, że strona powodowa występująca w roli cesjonariusza dokonała zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności określonej w zawartej między tymi stronami umowie cesji. Wobec tego należało stwierdzić, że pozwany nie zdołał w sposób skuteczny podważyć legitymacji procesowej strony powodowej do wystąpienia z niniejszym powództwem.

Jeśli zaś chodzi o podnoszony przez pozwanego zarzut braku wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem, w tym jego przedwczesności, to należało uznać go za chybiony. Przede wszystkim strona powodowa zdołała w toku postępowania przedstawić dokumentację potwierdzającą fakt zawarcia przez pozwanego umowy kredytu krótkoterminowego z wyraźnie wskazanym terminem spłaty.

W odróżnieniu od zobowiązania o charakterze długoterminowym, gdzie jego spłata rozłożona jest na miesięczne raty z terminem płatności zgodnym z załączonym do umowy harmonogramem, w przypadku pożyczki krótkoterminowej brak spłaty we wskazanym w treści umowy terminie oznacza postawienie całego zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. W związku z tym trzeba było stwierdzić, że wierzytelność wynikająca
z zawartej przez pozwanego umowy pożyczki stała się wymagalna w chwili upływu określonego w niej terminu spłaty pożyczki, co tym samym upoważniało stronę powodową do skierowania wobec pozwanego wezwania do spłaty powstałej w ten sposób zaległości.

Nie dopatrzono się również w treści umowy z dnia 26 lipca 2022 r. klauzul abuzywnych dotyczących m.in. pobranej prowizji od udzielonej pożyczki. Została bowiem ona oznaczona w sposób niebudzący wątpliwości, w wyraźnie wyodrębnionej tabeli zawierającej wszelkie niezbędne informacje dotyczące kosztów kredytu. Naliczona prowizja nie przekraczała również wysokości maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu udzielonego konsumentowi
w rozumieniu art. 36a u.k.k. w brzemieniu obowiązującym na dzień zawarcia umowy.

Z uwagi na powyższe powództwo podlegało uwzględnieniu co do zasady, mając na względzie, że między pożyczkodawcą, którego następcą prawny jest strona powodowa,
a pozwanym została skutecznie zawarta umowa kredytu konsumenckiego krótkoterminowego.
Z kolei w zakresie wysokości żądania określonego w pozwie, należało przyznać rację stronie powodowej, która w sposób skuteczny zdołała wykazać, że pozwany nie uregulował w całości zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki z dnia 26 lipca 2022 r.

Mając zatem na względzie wszystkie wcześniejsze rozważania, należało zasądzić od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1 280,00 zł z tytułu niezwróconej przez niego kwoty udzielonego mu kredytu konsumenckiego wraz z niespłaconymi kosztami dodatkowymi
w postaci prowizji oraz naliczonymi do chwili wniesienia pozwu odsetkami kapitałowymi.

Orzeczenie o odsetkach od wyżej wskazanej kwoty w zakresie udzielonego kapitału znajduje uzasadnienie w treści art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast stosownie do § 2 ¹ omawianego przepisu maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Wobec czego należało zasądzić kwotę odpowiadającą niezwróconemu kapitałowi, tj. 1 000,00 zł, wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie zgodnymi z żądaniem pozwu od wskazanego tam dnia następującego po terminie zwrotu udzielonej pożyczki, czyli od 26 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty.

Orzeczenie o kosztach procesu Sąd wydał na podstawie przepisu art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Dlatego też w punkcie II wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 387,00 zł, na którą składały się: opłata od pozwu w wysokości 100,00 zł, w części opłacona na etapie postępowania w (...), a w pozostałym zakresie wniesiona do tut. Sądu (30,00 zł + 70,00 zł, k. 21 i 22), wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego
w kwocie 270,00 zł, ustalone na podstawie przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17,00 zł (k. 4).