Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 stycznia 2020 r.

Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSR Marek Dziwiński

Protokolant: Magdalena Mastej

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. w K.

sprawy z powództwa H. w K.

przeciwko T. F.

o zapłatę

I  powództwo oddala;

II  zasądza od strony powodowej H.z siedzibą w K. na rzecz pozwanego T. F. kwotę 934,00 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 900,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 122/19

UZASADNIENIE

Strona powodowa H. (...)z siedzibą w K. wniosła o zasądzenie od pozwanego T. F. kwoty 1 799,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1 229,53 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów sądowych w kwocie 30 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł.

W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego z (...) Bank (...) Oddział w Polsce w dniu 30.07.2014 r. umowy kredytowej. Strona powodowa podniosła, że wymagalne zadłużenie na dzień sporządzenia pozwu wynosi 1 799,24 zł, na które składa się kwota 1 000 zł zaległego kapitału, kwota 229,53 zł odsetek umownych od kapitału oraz kwota 569,71 zł opłat i prowizji. Strona powodowa podała, że w dniu 26.05.2015 r. nabyła przedmiotową wierzytelność.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany T. F. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesy, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł.

Uzasadniając sprzeciw pozwany zakwestionował roszczenie strony powodowej co do zasady i co do wysokości oraz legitymację procesową powoda.

W dniu 21 lutego 2019 r. strona powodowa, powołując się na spełnienie przez pozwanego zobowiązania, cofnęła pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd zważył, co następuje:

Strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu, który pozwalałby na ustalenie treści łączącego strony stosunku prawnego oraz zakresu zobowiązania pozwanego i tym samym nie udowodniła, że roszczenie, zarówno co do zasady jak i wysokości, jej przysługuje. Dlatego też powództwo należało oddalić.

Powodowy Fundusz swoje roszczenie wobec T. F. wywodził z nabycia w drodze umownej cesji wierzytelności przysługującej poprzednio V. Bank (...). Umowa cesji, jak podawała strona powodowa, została zawarta w dniu 26 maja 2015 r. Wierzyciel pierwotny, według twierdzeń strony powodowej, posiadał wymagalne roszczenie wobec pozwanego T. F., które wynikało z umowy kredytowej, jaką zawarły te strony w dniu 30 lipca 2014 r. W tym miejscu należy stwierdzić, że strona powodowa nie przedłożyła do akt żadnego dowodu, który potwierdzałby, iż tak rzeczywiście było. W szczególności brak jest dokumentu umowy kredytowej z 30 lipca 2014 r. zawartej pomiędzy V. Bank (...) a T. F.. Po wtóre, brak dokumentu umowy cesji wierzytelności z 26 maja 2015 r., który potwierdzałby legitymację procesową strony powodowej. Należy zwrócić uwagę na to, że pozwany zaprzeczał prawdziwości twierdzeń strony powodowej, stąd żadnych z przytoczonych przez nią twierdzeń nie można było uznać za przyznane.

Strona powodowa załączyła do pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym listę dowodów, wskazując na umowę kredytową, umowę cesji oraz wezwanie do zapłaty. Należy jednak wskazać, że zgodnie z przepisem art. 505 ³² § 1 k.p.c. dowodów w tym trybie postępowania nie dołącza się do pozwu. Następnie sprawa została przekazana do tut. Sądu w wyniku przyjęcia sprzeciwu pozwanego od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Skierowanie sprawy do rozpoznania sądowi właściwości ogólnej pozwanego nie powoduje konieczności składania drugiego pozwu. Mielibyśmy wówczas do czynienia z sytuacją, że dochodząc jednego roszczenia wymagane byłoby od strony złożenie dwóch pozwów. Całe postępowanie cechuje się bowiem spójnością, zatem sprawa prowadzona przez sąd właściwości ogólnej po przekazaniu jej przez sąd elektroniczny stanowi jej kontynuację. W myśl przepisu art. 505 ³⁷ § 1 k.p.c. po przekazaniu sprawy do sądu według właściwości ogólnej przewodniczący wzywa powoda wyłącznie do wykazania umocowania, o ile stwierdzenie umocowania przez sąd nie jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną, lub do przedłożenia pełnomocnictwa, a po przekazaniu sprawy na podstawie art. 505 ³³ § 1 lub art. 505 ³⁴ § 1 przewodniczący wzywa powoda również do uiszczenia opłaty uzupełniającej od pozwu – w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia wezwania pod rygorem umorzenia postępowania.

Strona powodowa została wezwana do wykazania umocowania (k.33,35). W odpowiedzi, złożyła pismo zawierające cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia, nie dołączając przy tym jakiegokolwiek dowodu, na który powoływała się w pozwie. Co się tyczy cofnięcia pozwu – pozwany nie wyraził na to zgody wskazując, że spełnienie świadczenia nie było dobrowolne. Odpis pisma pozwanego z dnia 4 kwietnia 2019 r. (data sporządzenia) pełnomocnik pozwanego, jak oświadczył, wysłał na adres pełnomocnika powoda. Strona powodowa nie wypowiedziała się co do jego treści, stąd należało uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 203 § 4 k.p.c. sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzając do obejścia prawa. Zastosowanie przez sąd przytoczonego przepisu do realiów niniejszej sprawy prowadziło do kontynuacji procesu - do wycofania pozwu nie doszło.

W tych warunkach zadaniem sądu, po przeprowadzeniu wszystkich zawnioskowanych dowodów, konieczna była ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Na gruncie niniejszej sprawy, jak wcześniej wskazano, strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu. Jedną z fundamentalnych zasad procesu cywilnego jest zasada kontradyktoryjności, polegająca na tym, że ten kto powołuje się na przysługujące mu prawo powinien udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. Jak wynika z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Ponadto stosownie do art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Art. 232 k.p.c. stanowi natomiast, że strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Wreszcie na mocy art. 233 § 2 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. I ACa 1320/11, wyraził pogląd, że jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie jej żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał.

Skoro powodowy Fundusz nie udowodnił, że roszczenie od T. F. mu przysługuje, toteż powództwo o jego zapłatę należało oddalić.

O kosztach procesu w punkcie II sentencji wyroku orzeczono w oparciu o ogólną zasadę - odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do kosztów procesu pozwanego zaliczono koszt opłat od pełnomocnictw (34 zł, k. 8v), a także koszt zastępstwa prawego (900 zł). Z tych przyczyn, w punkcie II wyroku, zasądzono od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 934 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.