Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 sierpnia 2020 roku

Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSR Monika Pietrzyk

Protokolant: Anna Kołatek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 roku w Kamiennej Górze

sprawy z powództwa W. B.

przeciwko P. (...) w W.

o zapłatę

I  zasądza od strony pozwanej P. (...) w W. na rzecz powoda W. B. kwotę 3.330,37 zł (słownie złotych: trzy tysiące trzysta trzydzieści i 37/100 groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 3 130,37 zł od dnia 21.03.2017 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 200,00 zł od dnia 22.08.2017 r. do dnia zapłaty;

II  dalej idące powództwo oddala;

III  zasądza od strony pozwanej P. (...) w W. na rzecz powoda W. B. kwotę 2 008,59 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

IV  zwrócić powodowi W. B. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze kwotę 75,41 zł niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego.

Sygn. akt I C 105/18

UZASADNIENIE

Powód W. B. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej P. (...) w W. kwoty 3 330,37 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

- od kwoty 3 130,37 zł od dnia 14.03.2017 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 200,00 zł od dnia 22.08.2017 r. do dnia zapłaty,

a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Uzasadniając swoje żądanie powód podał, że w dniu 11.02.2017 r. doszło do zdarzenia, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki O. o nr. rej. (...) stanowiący własność poszkodowanego R. K.. Powód wskazał, że sprawcą szkody był kierujący pojazdem zarejestrowanym poza granicami Polski. Powód wyjaśnił, że szkoda została zgłoszona w dniu 11.02.2017 r. i korespondent zagranicznego towarzystwa ubezpieczeniowego przyznał odszkodowanie w wysokości 862,67 zł. Powód podniósł, że ostatecznie to on nabył wierzytelność z tytułu szkody mocą umowy cesji z dnia 4.08.2017 r. Powód dochodzi dopłaty odszkodowania w kwocie 3 130,37 zł oraz kwoty 200 ł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia opinii technicznej na zlecenie powoda.

Strona pozwana P. (...)w W. wniosła o oddalenie powództwa, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana przyznała, że po zgłoszeniu szkody i przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacono poszkodowanemu R. K. kwotę 862,67 zł tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu marki O. (...) o nr. rej. (...) po kolizji w dniu 11.02.2017 r. W ocenie strony pozwanej wypłacona na podstawie wykonanego kosztorysu kwota jest w pełni wystarczająca do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji. Strona pozwana zakwestionowała wysokość dochodzonego roszczenia, w jej ocenie zasadnym było zoptymalizowanie kosztów naprawy i użycie do naprawy części zamiennych P bowiem pojazd poszkodowanego nie był objęty gwarancją producenta i był samochodem 17 – letnim, wyeksploatowanym. Strona pozwana podniosła, że ewentualne odsetki powinny należeć się powodowi od dnia wyrokowania.

W dniu 7.02.2020 r. powód rozszerzył powództwo w ten sposób, że wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 3 639,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 3 439,78 zł od dnia 14.03.2017 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 200 zł od dnia 22.08.2017 r. do dnia zapłaty.

W odpowiedzi na to żądanie strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości, także w rozszerzonym zakresie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11.02.2017 r. w K. na ulicy (...) doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do R. K.. Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych na podstawie zielonej karty. Odpowiedzialność za naprawienie szkody ponosiło P. (...)w W., zaś proces likwidacji szkody przeprowadzała (...) S.A. V. (...).

(okoliczności bezsporne)

Szkoda została zgłoszona (...) S.A. V. (...) najpóźniej w dniu 18.02.2017 r.

Dowody: kosztorys z 19.02.2017 r. k. 83-85, skrócone zgłoszenie szkody k. 90v.

Tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu poszkodowanemu R. K. została wypłacona kwota 862,67 zł.

(okoliczności bezsporne)

Powód W. B. w dniu 04.08.2017 roku nabył przedmiotową wierzytelność.

Dowody: umowy cesji wierzytelności k. 20-22.

Z kalkulacji rzeczoznawcy wykonanej na zlecenie jednego z nabywców wierzytelności wynikało, że koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wyniesie 3 993,04 zł. Koszt wykonania tej ekspertyzy wynosił 200 zł.

Dowody: kosztorys E. nr (...) k. 26-28, faktura k. 29.

W dniu 18.08.2017 r. strona pozwana została wezwana przez powoda by w terminie 3 dni dokonał dopłaty do odszkodowania w kwocie 3 130,37 zł oraz zwrócił koszty wykonania prywatnej ekspertyzy w kwocie 200 zł.

Dowód: wezwanie do zapłaty z dowodami doręczenia korespondencji k. 23-25.

Rzeczywisty koszt naprawy uszkodzeń pojazdu marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w dniu 11.02.2017 r., przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części zamiennych i średniej stawki za roboczogodzinę blacharsko – lakierniczą wynosił 4 302,45 zł.

Dowód: opinia biegłego z zakresu kosztów napraw powypadkowych J. W. z 25.06.2019 r. k. 151-178.

Sąd zważył co następuje:

Ustaleń stanu faktycznego dokonano w oparciu o zebrane dowody z dokumentów, przede wszystkim w oparciu o treść opinii biegłego sądowego z zakresu kalkulacji warsztatowej. W tym miejscu należy wskazać, że autentyczność dokumentów nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości. Poza sporem pozostawały takie okoliczności jak odpowiedzialność strony pozwanej co do zasady za naprawienie szkody oraz wysokość dotychczas wypłaconej kwoty odszkodowania. Sporny był przede wszystkim rzeczywisty koszt naprawy uszkodzeń pojazdu należącego do R. K..

W pierwszym rzędzie trzeba zauważyć, że strona pozwana ponosiła odpowiedzialność gwarancyjną za naprawienie szkody na podstawie przepisu art. 123 w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Odpowiedzialność taką strona pozwana zresztą na siebie przyjęła dokonując wypłaty bezspornej sumy odszkodowania. Zgodnie z przepisem art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Pojęcie szkody nie zostało zdefiniowane ustawowo, przyjmuje się jednak, że szkodą jest każdy uszczerbek w prawnie chronionych dobrach, z którym to ustawa wiąże powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej. Szkoda majątkowa obejmuje rzeczywistą stratę ( damnum emergens) oraz utracone korzyści ( lucrum cessans). Według przepisu art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

Ustaleń w zakresie określenia rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu sąd dokonał w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu wyceny kosztów napraw powypadkowych J. W.. Wydaną opinię należy ocenić jako pełną, spójną i fachową. Biegły zarzucił kosztorysowi wykonanemu na zlecenie T. C. (będącego podstawą do wypłaty sumy odszkodowania) między innymi niezasadne potrącenie cen materiałów lakierniczych o 44%, potrącenie na koszt naprawy o 20 %, zaniżenie stawki za roboczogodzinę. Biegły dokonał własnej kalkulacji kosztów naprawy ustalając średnią stawkę za roboczogodzinę naprawy blacharsko-lakierniczej na 120/125 zł. W swojej opinii przyjął, że tylko zastosowanie nowych, oryginalnych części zamiennych doprowadzi do naprawienia szkody w pełny sposób. Sąd całkowicie podziela takie stanowisko. Bez znaczenia był wiek auta, sposób jego naprawy czy też fakt, że nie było ono już na gwarancji. To do decyzji poszkodowanego pozostaje kwestia sposobu naprawy bądź też czy w ogóle podejmie decyzję o naprawie uszkodzeń. Należy bowiem podkreślić, że przedmiotowe zdarzenie wynika z deliktu więc poszkodowanemu przysługuje prawo do pełnej kompensacji skutków bezprawnego działania. Uwzględniając użycie części oryginalnych oraz średnich stawek usług z rynku lokalnego biegły oszacował rzeczywisty koszt naprawy auta na kwotę 4 302,45 zł, a więc przewyższającą żądanie pozwu. Należało zatem zasądzić dopłatę do odszkodowania w kwocie 3 130,37 zł (poszkodowanemu została już wypłacona suma 862,67 zł). Taka kwota pozwoli na pełną rekompensatę szkody, a przy tym nie doprowadzi do wzbogacenia powoda.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że zarówno wyniki opinii biegłego jak i prywatnej ekspertyzy znacznie przewyższały kwotę odszkodowania wypłaconego przez Ubezpieczyciela w postępowaniu likwidacyjnym. Powodowi zatem należy się również zwrot kosztów wykonania prywatnej kalkulacji, gdyż dawała ona podstawę do weryfikacji stanowiska Ubezpieczyciela dokonującego likwidacji szkody. Ekspertyza wykonana na zlecenie powoda dała powodowi pogląd na temat faktycznych kosztów naprawy pojazdu.

Mając na względzie, że dotychczas wypłacono z tytułu odszkodowania za uszkodzenia pojazdu kwotę 862,67 zł, należało zasądzić dopłatę do odszkodowania na rzecz powoda (nabywcy wierzytelności) dodatkową kwotę 3 130,37 zł, jak również zwrócić mu koszty wykonania prywatnej kalkulacji w kwocie 200 zł. Łącznie zasądzono zatem na rzecz powoda kwotę 3 330,37 zł.

Orzeczenie w zakresie odsetek oparte jest na przepisie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Brak jest w aktach szkody dokumentu jednoznaczenie wskazującego na datę przyjęcia zgłoszenia o szkodzie. Przyjąć trzeba, że szkoda została zgłoszona najpóźniej w dniu 18.02.2017 r., gdyż Ubezpieczyciel wykonał swoją kalkulację w dniu 19.02.2017 r. (zob. k.83). Odsetki od kwoty 3 130,37 zł należą się stronie powodowej począwszy od 31. dnia od zgłoszenia o zdarzeniu tj. od dnia 21.03.2017 r. Co do odsetek od kwoty 200 zł, to zgłoszenie żądania zwrotu kosztów ekspertyzy nastąpiło wraz z doręczeniem stronie pozwanej wezwania do zapłaty (z terminem zapłaty 3 dni), więc odsetki w tym zakresie należało zasądzić zgodnie z żądaniem powoda.

Dalej idące powództwo (w niewielkim zakresie co do daty odsetek) zostało w punkcie II wyroku oddalone.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. bowiem powód uległ tylko nieznaczenie. Do kosztów powoda należały: 900,00 zł – koszty zastępstwa procesowego, 167,00 zł – opłata sądowa od pozwu, 924,59 zł – wydatki na opinię sądową, łącznie – 2 008,59 zł i taką sumę w III punkcie wyroku zasądzono powodowi od strony pozwanej tytułem zwrotu kosztów procesu.

W końcowym punkcie wyroku należało orzec o zwrocie powodowi kwoty 75,41 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na opinię biegłego (powód wniósł zaliczkę w kwocie 1 000 zł, którą wydatkowano na wynagrodzenie biegłego w kwocie 924,59 zł).